GEÇMİŞİ ÖZLEMEK YETMEZ, GÜZEL DEĞERLERİ BUGÜNDE YAŞATMALIYIZ

 

GEÇMİŞİ ÖZLEMEK YETMEZ, GÜZEL DEĞERLERİ, BUGÜN DE YAŞATMALIYIZ!

 

İnsan yaş aldıkça geçmişe daha çok bakıyor.

Çocukluk yılları, eski mahalleler, kapısı çalınmadan girilen evler, sokakta oynayan çocuklar, birbirinin derdini kendi derdi bilen komşular… Bir zamanlar hayatımızın sıradan bir parçası olan nice güzellik, bugün hafızalarımızda özlenen bir hatıraya dönüşüyor.

Sık sık “Nerede o eski günler?” diye soruyoruz.

Nerede o eski komşuluklar?

Nerede birbirine güvenen insanlar?

Nerede bir tabak yemeği paylaşmanın mutluluğu?

Nerede düğünde birlikte oynayan, cenazede birlikte ağlayan insanlar?

Fakat belki de soruyu artık başka türlü sormamız gerekiyor.
“Eski günler neden yok?” demek yerine, “O günlerin güzel taraflarını bugün yeniden nasıl yaşatabiliriz?” diye düşünmeliyiz.
Çünkü geçmişi hatırlamak kolaydır. Geçmişe özlem duymak da kolaydır. Asıl önemli olan, geçmişte değer verdiğimiz güzellikleri bugünün şartlarında yeniden ortaya çıkarabilmektir.

ZAMAN DEĞİŞTİ Mİ, YOKSA BİZ Mİ DEĞİŞTİK?

Takvimlere baktığımızda hayatın temel düzeni değişmedi.

Gün hâlâ yirmi dört saat.
Hafta hâlâ yedi gün.
İnsan yine doğuyor, büyüyor, yaşlanıyor ve hayat yolculuğunu tamamlıyor.
Güneş yine doğuyor, akşam yine oluyor.

Öyleyse değişen ne?

Belki de değişen, insanın hayata ve birbirine bakış biçimi.

Daha hızlı yaşıyoruz.
Daha fazla tüketiyoruz.
Daha fazla iletişim kuruyoruz ama bazen birbirimizi daha az dinliyoruz.

Telefonlarımızdaki insan sayısı artarken, gerçekten kapısını çalabileceğimiz insanların sayısı azalabiliyor.

Aynı binada oturup birbirini tanımayan insanlar var.

Aynı sokakta yaşayıp birbirine selam vermeyen insanlar var.

Bir insanın sıkıntısını fark etmek yerine, çoğu zaman kendi telaşımızın içinde kayboluyoruz.

Belki de üzerinde düşünmemiz gereken asıl mesele budur.

 

ESKİYİ ARAMAK YERİNE GÜZELİ YENİDEN KURALIM

Geçmişte güzel olan ne varsa bugün aynısını yaşatmak mümkün olmayabilir.

Şehirler değişti.
Hayat şartları değişti.
Teknoloji hayatımızın merkezine girdi.
Çalışma düzenimiz değişti.
İnsanların günlük alışkanlıkları farklılaştı.
Fakat iyilik, vefa, merhamet, paylaşma, saygı ve dayanışma eskimeyen değerlerdir.
Bunların modası geçmez.

Bir komşuya “Nasılsın?” demek için eski zamanlarda yaşamamız gerekmiyor.

Bir hastayı ziyaret etmek için eski mahallelere dönmemiz gerekmiyor.

Bir ihtiyaç sahibinin elinden tutmak için geçmişe gitmemiz gerekmiyor.

Bir yaşlıyı yalnız bırakmamak için büyük imkânlara sahip olmamız gerekmiyor.

Bazen bütün mesele, ilk adımı kimin atacağıdır.

O ilk adımı biz atalım.

 

ŞİKÂYET ETMEK YERİNE ÖRNEK OLALIM

Toplumun değişmesini hepimiz istiyoruz.
Fakat toplum dediğimiz şey, tek tek insanlardan oluşuyor.
“İnsanlar artık birbirine güvenmiyor.” diyoruz.

Peki biz güvenilir miyiz?

“Kimse kimseyi düşünmüyor.” diyoruz.

Peki biz çevremizdeki insanları ne kadar düşünüyoruz?

“Komşuluk kalmadı.” diyoruz.

Peki en son ne zaman komşumuzun kapısını çaldık?

“Gençler değişti.” diyoruz.

Peki gençlere nasıl bir örnek oluyoruz?

Değişimin başlamasını sürekli başkasından beklersek hiçbir şey değişmeyebilir.
Oysa insan kendi davranışından başlayabilir.

Bir selamla…
Bir telefonla…
Bir ziyaretle…
Bir iyilikle…
Bir özürle…
Bir gönül almayla…
Bazen küçücük bir davranış, başka bir insanın bütün gününü değiştirebilir.

 

GÜZEL AHLAK SÖZLE DEĞİL, DAVRANIŞLA GÖRÜNÜR

İnancımız bize yalnızca ibadetleri değil, insanlarla nasıl ilişki kurmamız gerektiğini de öğretir.

Doğru olmak…

Kul hakkından sakınmak…

Emanete sahip çıkmak…

Komşunun hakkını gözetmek…

İhtiyaç sahibini unutmamak…

Büyüğe saygı, küçüğe sevgi göstermek…

Yardımlaşmak…

Paylaşmak…

İsraftan uzak durmak…

Kin ve düşmanlığı büyütmemek…

Bütün bunlar yalnızca konuşulacak güzel sözler değildir.
Bunlar hayatın içinde karşılığı olması gereken değerlerdir.
İnsan iyi olduğunu söylemekle değil, davranışlarıyla gösterir.
Dürüstlük zor zamanda belli olur.

Merhamet, güç elimizdeyken ortaya çıkar.
Vefa, ihtiyaç duyulduğunda hatırlamakla anlaşılır.
İnsanlık ise kimsenin görmediği yerde yaptığımız iyiliklerle kendini gösterir.

 

FARKLILIKLARIMIZ BİRBİRİMİZE DUVAR OLMASIN

Hepimizin düşüncesi aynı olmak zorunda değil.

Hayata bakışımız farklı olabilir.
Siyasi görüşümüz, yaşam biçimimiz, ekonomik şartlarımız, dünya görüşümüz birbirinden farklı olabilir.
Fakat bütün farklılıkların üzerinde ortak bir gerçek var:

Hepimiz insanız.

Karşımızdaki insanın da sevinçleri, korkuları, hayalleri ve yaraları var.
Bu yüzden farklı düşündüğümüz insanı düşman olarak görmek yerine, önce insan olarak görmeyi öğrenmeliyiz.

Elbette haksızlığa karşı çıkacağız.
Yanlışı yanlış söyleyeceğiz.
Hakkımızı savunacağız.
Fakat doğruları savunurken kalpler kırmak, insanları küçümsemek ve düşmanlık üretmek zorunda değiliz.
Haklı olmak kadar, haklılığımızı nasıl ifade ettiğimiz de önemlidir.

 

BİR TOPLUM BİR GÜNDE DEĞİŞMEZ

Güzel bir toplum bir anda ortaya çıkmaz.
Bir ailenin içinde başlayan güzel davranış mahalleye yansır.
Mahallede başlayan dayanışma çevreye yayılır.
Bir insanın yaptığı iyilik başka bir insana örnek olur.
Bir çocuk, büyüklerinden gördüğü davranışı geleceğe taşır.
Bu nedenle “Benim yaptığım neyi değiştirecek?” dememeliyiz.

Belki tek başımıza dünyayı değiştiremeyiz.
Ama bir insanın hayatına dokunabiliriz.
Bir insanın umudunu artırabiliriz.
Bir insanın yalnızlığını azaltabiliriz.

Ve belki o insan da başka bir insana iyilik yapar.
Büyük değişimler çoğu zaman böyle başlar.

 

ÖZLEDİĞİMİZ MAHALLE ÖNCE KENDİ EVİMİZDEN BAŞLAR

Eski mahalleleri özlüyorsak, mahalle kültürünün değerlerini yeniden yaşatabiliriz.
Bir komşumuza yemek götürebiliriz.
Yaşlı bir insanın ihtiyacını sorabiliriz.
Hastanın kapısını çalabiliriz.
Cenazesi olan bir ailenin yanında durabiliriz.
Çocukların eğitimine destek olabiliriz.
Bir ihtiyaç sahibinin elinden tutabiliriz.
Bir insanı sadece dinleyerek bile ona güç verebiliriz.
Bunların çoğu para istemez.

Bazen insanın ihtiyacı olan şey, sadece hatırlanmaktır.

Bir “Nasılsın?” sorusu…
Bir “Yanındayım.” cümlesi…
Bir bardak çay…
Bir telefon…
Bir kapı ziyareti…
İnsan ilişkilerini yeniden güçlendirmek için bazen bundan fazlasına ihtiyaç yoktur.

 

ÖNCE KENDİMİZE BAKALIM

Toplumun düzelmesini istiyorsak önce kendimize bazı sorular soralım:

Ben çevremdeki insanlara nasıl davranıyorum?

Kırdığım insanların gönlünü almaya çalışıyor muyum?

Komşumun derdinden haberdar mıyım?

Bir ihtiyaç sahibini gördüğümde duyarsız kalıyor muyum?

Öfkelendiğim zaman sözlerime dikkat ediyor muyum?

Elimde imkân varken başkasına yardım ediyor muyum?

İnsanları farklılıkları nedeniyle küçümsüyor muyum?

Çünkü değişim, başkalarına verdiğimiz nasihatlerle değil, kendi hayatımızda attığımız adımlarla başlar.

Kendimizi değiştirmeden dünyayı değiştirmeye çalışmak çoğu zaman boşuna bir çabadır.

 

ESKİ GÜZELLİKLERİ YARINA TAŞIYABİLİRİZ

Geçmiş geri gelmeyecek.
Çocukluğumuzdaki sokaklar belki artık yok.
Eski evlerin yerinde apartmanlar yükseldi.
Mahalle kültürünün yerini başka yaşam biçimleri aldı.
Fakat geçmişin güzel değerlerini kaybetmek zorunda değiliz.
Teknoloji değişebilir ama vefa değişmek zorunda değil.
Şehirler büyüyebilir ama komşuluk yok olmak zorunda değil.
Hayat hızlanabilir ama insanın insana ayırdığı birkaç dakika yine mümkün.
Modernleşebiliriz ama merhametimizi kaybetmek zorunda değiliz.
Yeni dünyada yaşayabiliriz ama eski güzel ahlakı geleceğe taşıyabiliriz.

 

“NEREDEN BAŞLAYALIM?” DİYENLERE CEVAP

Evimizden başlayalım.
Ailemize daha fazla zaman ayıralım.
Komşumuzdan başlayalım.
Bir selam verelim.
Sokağımızdan başlayalım.
İnsanlara karşı daha anlayışlı olalım.
Mahallemizden başlayalım.
İhtiyacı olanı yalnız bırakmayalım.
Sonra çevremize…
Sonra yaşadığımız şehre…
Gücümüz yettiğince bütün topluma…

Çünkü güzel bir toplum, başkalarının yapmasını beklediğimiz iyiliklerden değil, bizim yaptığımız iyiliklerden oluşur.

 

SON SÖZ

Artık sadece “Nerede o eski günler?” diye hayıflanmayalım.

Geçmişi güzel yapan değerleri düşünelim.

Sonra aynaya bakalım.

Ve kendimize soralım:

“Ben bugün o güzelliklerden hangisini yeniden yaşatabilirim?”

Belki bir komşunun kapısını çalabiliriz.
Belki uzun zamandır aramadığımız bir dostumuzu arayabiliriz.
Belki bir gönül alabiliriz.
Belki bir ihtiyaç sahibine destek olabiliriz.
Belki kırgın olduğumuz biriyle konuşabiliriz.
Belki sadece bir insana güzel bir söz söyleyebiliriz.
Bunların hiçbiri küçük değildir.
Çünkü toplum, büyük laflarla değil, günlük hayatta yapılan küçük ama samimi davranışlarla değişir.

Geçmişi geri getiremeyiz.

Ama geçmişte sevdiğimiz güzellikleri geleceğe taşıyabiliriz.
Öyleyse eski günlerin arkasından sadece iç çekmeyelim.

Özlediğimiz komşuluk biz olalım.

Özlediğimiz vefa biz olalım.

Özlediğimiz dayanışma biz olalım.

Özlediğimiz güzel ahlakı biz yaşayalım.
Çünkü aradığımız güzel günler belki de geçmişte değil, bugün atacağımız ilk güzel adımın içinde saklıdır.

Değişim başkasından beklenmez.

Değişim insanın kendisinde başlar.

Ve belki de yeniden bulmamız gereken en önemli şey, eski günler değil;
Kendi insanlığımızdır.