Maskeli Şeytan

 

 

 

 

Şair Bhagirath Choudhary, şiirinde, insan hayatını kiralanabilir bir kaynak metaforu ile anlatıyor. Bu da savaşın insanı araçsallaştıran doğasını vurguluyor; ekonomi–savaş ilişkisini açıkça göstermesi, sonunda gelen ahlaki boşluk (“ne utanç duyarım”) çok etkili ve özellikle dronlar ve algoritmalar sayesinde 21. Yüzyıl Savaşları’na odaklanıyor.

 

Maskeli Şeytan

Kendime derim ki
insandan bir meleğim ben
usanmadan
barıştan söz ederim

savaşan uluslara
silah ve mühimmat
göndermeye devam ederim

Ne büyük bir maskaralık!

İnsanlığın üzerine
acımasız savaş izleribırakırım.

Savaşlar kurarımyeni silahlarımın
öldürücülüğünüsınamak için.

intihar dronlarımın her darbesinde
Kaç askeryok edilir

ölüm oranınıölçerim

Uygun bir yasallık perdesi altında?

Akıllı algoritmalar
ve ağır metaller
tasarımcımın
gölge savaşlarına
Hizmet eder.

Benim pazarlama deham
bir gösteri sunarken
yeni pazarlar yaratır
Silahlarımın aklanması için.

Savaş cephesinden
Çok uzakta kalırım.

bir savaş gösterisini
oturma odamın
Rahatlığında sahnelerim.

Ne utanç duyarım
ne de hesap veririm.

benim
bencil deliliğim için

İnsanlığı kiralarım
Askerler gibi.

Ve onları
ölüme gönderirim

Bhagirath Choudhary

All rights reserved

İngilizceden Türkçeleyen: Dr. Barbaros İrdelmen

 

./.

 

Şiirin Orijinali

Masked Devil

By Bhagirath Choudhary

I call myself

A human angel

Without cease

I talk peace

But keep supplying

Arms and ammunitions

To the battling nations

What a farce!

I keep marking humanity.

With cruel battle scars

I stage wars

To test lethality

Of my new weapons

To check per strike

The rate of mortality

How many soldiers

My suicidal drones

Could destroy

With convenient legality.

Smart algorithms

And heavy metals

Serve my designer

Shadow wars and battles

My marketing wizardry

While giving a demo

Creating new markets

For my weapon’s laundry

I remain far away

From the war front

Staging a war demo

From the comfort

Of my living room

Without shame

And any impunity

I hire humanity

Like soldiers

And make them die

For my egoistic insanity

All rights reserved

——————————————————-

Yazar Hakkında

Bhagirath Choudhary

Şair, Yazar, Hayırsever, Küresel Edebiyat Aktivisti, Hümanist, Dünya Barışı, Çevre Aktivisti

Hindi and English

08 07 1952 doğumlu

Şiirin yorumu

Bu şiir, savaş eleştirisi ve ahlaki ikiyüzlülük teşhiri içeriyor. Özellikle günümüzün teknolojik savaşlarını ve silah endüstrisini hedef alan sert bir politik–etik monolog gibi okunuyor. Birkaç açıdan yorumlanabilir:Şiirin başındaki şu fikir çok çarpıcı:

“insandan bir meleğim ben / … barıştan söz ederim”

Burada konuşan özne kendini barış yanlısı, insancıl biri gibi tanıtıyor. Ancak hemen ardından savaşan uluslara silah göndermeye devam ettiğini söylüyor. Bu, uluslararası siyasette sık görülen barış söylemi ile savaş ekonomisi arasındaki çelişkiyi keskin bir ironiyle ortaya koyuyor.

“Maskeli Şeytan” başlığı da bu ikiliği çok iyi özetliyor:dışarıda melek maskesi, içeride şeytani çıkar hesapları

Şiirin ortasında ton değişiyor ve savaşın teknolojik yüzü vurgulanıyor:

intihar dronları

akıllı algoritmalar

ölüm oranı ölçmek

Bu ifadeler savaşın artık uzaktan yönetilen, laboratuvar mantığıyla test edilen bir sistem haline geldiğini gösteriyor. İnsan hayatı neredeyse bir istatistik verisine indirgeniyor. Bu, şiirin en sarsıcı yönlerinden biri.

Şiirde savaş sadece politik değil aynı zamanda ekonomik bir sektör olarak anlatılıyor:

“pazarlama deham”

“yeni pazarlar yaratır”

“silahlarımın aklanması”

Burada savaş, adeta bir ürün lansmanı gibi sunuluyor. Cepheler ise yeni silahların test alanı oluyor. Bu bakış açısı şiire çok güçlü bir sistem eleştirisi kazandırıyor.

Şiirin en etkili imgelerinden biri:

“bir savaş gösterisini
oturma odamın rahatlığında sahnelerim”

Bu dize, modern savaşın uzaktan kumanda edilen ahlaksız konforunu anlatıyor.
Ölenler cephede, karar verenler ise güvenli odalarda.

Son bölüm çok sert:

“İnsanlığı kiralarım askerler gibi
Ve onları ölüme gönderirim”

Şiirde, insan hayatı kiralanabilir bir kaynak gibi gösteriliyor. Bu da savaşın insanı araçsallaştıran doğasını vurguluyor.

Şiir,Ekonomi–savaş ilişkisini açıkça göstermesi, sonunda gelen ahlaki boşluk (“ne utanç duyarım”) çok etkili ve özellikle dronlar ve algoritmalar sayesinde 21. yüzyıl savaşına odaklanıyor.